Postnihilistische pubers

Zodra je de eerste twee zinnen van deze dikke pil leest, weet je: dit wordt hard werken.

Wat als de nazaten van de nihilisten allang vertrokken waren uit de stoffige winkels van de religieuze koopwaar die we onze wereldbeschouwing noemen? Wanneer ze de half leeggeruimde pakhuizen van waarden en gewichtigheden, van het nuttige en noodzakelijke, het zuivere en juiste hadden verlaten om over wildpaden in de jungle terug te keren, daarheen waar we ze niet meer kunnen zien, laat staan bereiken? (p. 9)

“Postnihilistische pubers” verder lezen

Nevenschikking

Echte dichters willen de woorden op hun plek jagen.

Dat zegt poëziedocente Guusje Bouhuys, verteller van de roman Zachte riten van Marja Pruis. In deze roman, die aan Virginia Woolfs Mrs. Dalloway doet denken, gaat het meer om de taal dan om het verhaal. De vertelster houdt niet van tv-series zoals The Wire, waarin ‘te veel gebeurt’.  “Nevenschikking” verder lezen

Egans knokploeg

‘The album’s called A to B, right?’ Bosco said. ‘And that’s the question I want to hit straight on: how did I go from being a rock star to being a fat fuck no one cares about? Let’s not pretend it didn’t happen’ […] ‘I want interviews, features, you name it,’ Bosco went on. ‘Fill up my life with that shit. Let’s document every fucking humiliation. This is reality, right? You don’t look good anymore twenty years later, especially when you’ve had half your guts removed. Time’s a goon, right? Isn’t that the expression?’   (p. 134)

“Egans knokploeg” verder lezen