ILFU Verhalenwedstrijd 2021

Genomineerd!

wat ertoe doet vierkant © Brad Neathery

Heel leuk nieuws: mijn verhaal Proces-verbaal is genomineerd voor de ILFU verhalenwedstrijd! Er zijn 25 genomineerde verhalen, geselecteerd uit 723 inzendingen, in 5 categorieën: proza, poëzie, audio, spoken word en beeld.

Mijn verhaal is een van de vijf genomineerden in de categorie Proza, samen met verhalen van Fleur Jongepier, Pieter Franciscus M., Nelson Morus en Inge Bak. Alle 25 genomineerde verhalen voor de ILFU verhalenwedstrijd zijn hier te lezen.

Aanstaande zaterdag, 25 september, wordt de winnaar bekend gemaakt tijdens het ILFU literatuurfestival in Utrecht. Duimen!

Dobermann

ZKV voor Shortreads_

Foto: MabelAmber – Pixabay

Op 15 september schreef ik weer een kortverhaal voor Shortreads. Het begint zo:

Ik zet de weekendtas bij de voordeur en wacht op mijn echtgenoot. Er valt zonlicht op de stoep. Ik doe een stap opzij en zie dat de benedenwoning leeg is.

Zeker twintig jaar werd het raam van de benedenbuurman verduisterd door een groezelig laken en nu kijk ik naar binnen. Losse planken en brokken puin op de vloer, een plas water bij de openslaande deuren naar de tuin. De berenklauw staat meters hoog.

Lees hier verder

Knotwilg

Kortverhaal

Papieren helden – editie: Zwemmen – augustus 2021

Er staat weer een kort verhaal van mij in fictief magazine papieren helden. Voor een tientje per maand kun je lid worden, daarmee de schrijvers (mij, maar ook anderen) steunen, en een heleboel mooie verhalen lezen. Doen!

Mijn verhaal Knotwilg is hier te lezen en begint zo:

Karel en ik verlaten haastig het pannenkoekenrestaurant en lopen door naar de ingang van het bos. Bij het bordje van Natuurmonumenten zet hij zijn toneelstem op: ‘Vrije wandeling op wegen en paden van zonsopgang tot zonsondergang!’ Karel lijkt het voorval alweer kwijt te zijn. Hij is bijna alles kwijt, alleen zijn lastige karakter blijft overeind.

Noodzakelijke rommel

Essay in De Optimist

Illustratie: Maurits van Putten

Mijn essay Noodzakelijke rommel (over het opruimen van mijn werkkamer) staat in digitaal cultureel magazine De Optimist. Met een geweldige illustratie door Maurits van Putten.

Ik moet mijn werkkamer opruimen. Mijn room of my own staat vol met verhuisdozen, schilderijen in bubbeltjesplastic, nog meer dozen, plastic mappen met administratie, een oude, bestickerde koffer. Er staat een piepkleine televisie met bol scherm en antenne, die zelfs in de tijd dat hij bij mijn moeder in de woonkamer stond, al belachelijk oud was. Op het bureau liggen stapels boeken. Daarachter het judopak van mijn zoon. Hij gebruikt het niet meer, maar het kan nog niet weg: misschien gaat hij het ooit weer gebruiken, of vraagt hij er ooit naar. Het hoort in principe in de houten ladenkist met andere sportspullen, en moet in ieder geval van het bureau af. Nog niet weggooien, maar wel netjes opbergen. Ik schuif een paar dozen opzij die voor de kast in de weg staan en wurm het judopak in de lade. Baby steps.

Verder lezen kan op De Optimist…

Illustratie Maurits van Putten

Muurtekening

Shortreads_

Beeld: Bertsz, via Pixabay

Hier is niemand meer. Niet in de woonkamer, niet in de keuken en ook niet in de slaapkamers met de strak opgemaakte bedden.

Er is op de muur getekend. Uit de losse pols: vier vrouwengezichten.

Iedere drie weken schrijf ik een kort verhaal op Shortreads. Dat van gisteren (25 augustus 2021) kun je hier verder lezen.

Decoderen

Shortreads_

Foto: Pixabay

Natuurlijk wilde ik die man geen kwaad doen, ik was alleen nieuwsgierig.

Ik kan nog niet alles ontcijferen. Er zijn hoge en lage, harde en zachte klanken; er zijn klanken die zweven; en er zijn er die ploffen, zoemen, rollen, sissen of ratelen. In allerlei combinaties. Er zit systeem in, net als bij ons, daar ben ik van overtuigd.

Het begin van mijn kortverhaal op Shortreads_ van 2 augustus. Verder lezen kan hier.

Het schoolgebouw

Shortreads_

Foto: Pixabay

Op Shortreads_ verschijnt iedere werkdag een kort verhaal geïnspireerd op de actualiteit. Sinds 12 juli schrijf ik eens in de zoveel weken ook een verhaal voor dit platform. Mijn eerste bijdrage: Het schoolgebouw.

Als de ontwikkelaars hun zin krijgen, wordt alles gestript. Vloeren eruit, wanden eruit, twintig meter lucht tussen grond en dak. Het enige wat blijft staan is een staketsel van balken. En de schooltrappen natuurlijk, die komen breed in de folder.

Lees verder op Shortreads_

Fopspeen

ZKV

Ik moet hier afronden. Opruimen, inpakken, opleveren. En het zijn niet eens mijn eigen spullen. 

De tv moet achterblijven. Thuis heb ik een 43 inch tv en dat is ook niet niks. Maar dit. Dit is een ander verhaal. De olifanten komen levensgroot op je aflopen. Kijk hoe die olifant zich in de rivierbedding laat zakken. 

“Fopspeen” verder lezen

Exoskelet

Essay

Foto: Kluger Hans

In een stapel papieren vind ik een brief uit 1993, van ene Rose Victoria uit Libië, iemand die ik totaal vergeten ben. Warm greetings to the unforgettable you, I’m Rose, remember still?

Zo begint mijn essay Exoskelet. Over het samengestelde zelf. Dat gaat niet alleen over mijn geheugen, maar ook over het samengestelde zelf in romans van Elena Ferrante, Anjet Daanje, Sander Kollaard en Annie Ernaux. En over de Rubberhand-illusie.

Het essay is te lezen in de nieuwste editie van Kluger Hans – #40 (des)illusie. Dit themanummer is weer heel mooi vormgegeven en bevat verhalen, poëzie en essays, én beeldend werk van kunstenaars Adelheid De Witte en Ryan Mosley.

Een aanrader dus, en echt niet alleen omdat ik er zelf in sta… Bestellen of (beter) abonneren kan hier.

“Exoskelet” verder lezen